Schönen zweiten Advent!

Tijdens de advent wordt het normale "tschüss" (dag) of " auf Wiedersehen" (tot ziens) vervangen door "schönen ersten/zweiten/... Advent" (een mooie eerste / tweede / .. advent).

Eerste winters weekend

Zo, het is weer winter: de eerste Weihnachtsmarkt is bezocht en de eerste sneeuw gevallen.

In Hamburg begon vorige week het "Kerstmarkt-seizoen". In België was ik er nooit zo'n fan van, maar intussen word ik blijkbaar Duitser... al op de eerste dag waren Falk en ik met collega's de Glühwein al aan het proeven. Ik heb geen idee hoeveel kerstmarkten er in Hamburg zijn, maar het zijn er zeker tientallen en iedereen heeft zijn eigen favoriet. Ik vind die aan het stadhuis het mooist: er is blijkbaar een sterke controle op de handelaars die er mogen staan. Elk huisje is tot in detail uitgewerkt en wat er aangeboden wordt, is ook echt iets bijzonders.

Vrijdag begon het dan ook te sneeuwen en werd Hamburg onder een dun laagje wit bedekt. Wij reisden naar Dresden om het weekend bij Falks familie door te brengen en daar stonden de eerste sneeuwmannen al trots in de tuin. De sneeuw kwam van pas bij het inwijden van de nieuwe sauna: afwisselen tussen 90 graden en sneeuwgevecht!

En om de adventstijd te beginnen, hebben we dan daar nog wat takjes en besjes gezameld, zodat ik nu een adventskrans ga knutselen, zoals ik dat van mama geleerd heb :-) Als het resultaat ergens op lijkt, post ik nog een fotootje.

Over geen bloemetjes, maar wel bijtjes

Laten we deze blog eens gebruiken voor een leerzame bijdrage: hoe krijgt de imker de honing in een pot.

Falks familie heeft namelijk een imker-traditie (zijn oma was zelfs officieel voltijds imker) en deze zomer mocht ik met de opa ook een keer mee in de bijenwagen.

De bijenwagen ziet er zo uit: een omgebouwde woonwagen met voorin de kastjes (elk volk bijen heeft zijn eigen kastje).

Bijen zijn aardige dieren, maar wie in de bijenwagen wil, neemt toch best zijn voorzorgen...

Daarin zitten niet alleen bijen, maar ook de honingraten, die door de bijen met honing gevuld zijn. Om daaraan te komen, moest ik even mezelf overwinnen om mijn hand in de bijenwoonst te steken en de honingraat er voorzichtig uit te halen.
Een paar bijtjes wilden liever blijven zitten...

... maar die worden dan met stoffer en blik op andere gedachten gebracht.

Opa imker kijkt toe of ik alles goed doe.De volle honingraten gaan in de "Schleudermaschine" (zwiermachine ofzo, ik ken het Nederlandse woord niet)

en als die op toerental komt, wordt de honing uit de honingraat gezwierd en loopt er dan onderaan uit.

Geheel ambachtelijk in een emmer, nadien wordt hij nog gefilterd, gekookt en dan in de potjes gedaan. En dan kunnen de trotse imkers weer potjes honing uitdelen.

Waarom het hier zo rustig is

Deze blog is er voor mijn privaatleven, en werk-verhalen zal je er nooit vinden. Vermits ik de afgelopen 3 maanden behoorlijk hard gewerkt heb en verder ongeveer alleen tijd voor eten en slapen overbleef, viel er hier dus niks te melden.

Dat zou nu voorbij moeten zijn, dus hopelijk binnenkort weer wat leven hier!

Belgien oder Berlin?

Ik heb nog één serieus probleem met mijn Duitse uitspraak. Telkens wanneer mensen vragen waar ik vandaan kom en ik "Belgien" antwoord, zeggen ze "oh ja". Maar vrijwel meteen komt dan meestal de voorzichtige opmerking dat mijn accent toch niet zo Berlijns klinkt...

Hoe hard ik ook mijn best doe, de modale Duitser hoort niet het verschil tussen Belgien en Berlin, tenminste niet als ik het uitspreek. Het heeft natuurlijk daarmee te maken dat de "r" in het Duits amper uitgesproken wordt en de "g" ook een stuk minder opvallend is als bij ons, maar dat lost mijn probleem niet op, dat ik elke keer weer moet uitleggen "nee, niet Berlin de stad, maar Belgien het land, dat wat rond Brussel ligt en waar er geen regering is". En dan de Duitser zich verontschuldigen dat hij me verkeerd verstaan heeft en ik weer zeggen dat dat niet erg is, dat ik nu eenmaal niet perfect kan uitspreken, en dan de Duitser weer om het goed te maken zeggen dat ik het perfect uitspreek en dat ik zelfs mooier Duits spreek dan de Berlijners enzovoort... Vermoeiend.
Ik heb het ook al geprobeerd met "Ich komme aus Flandern", maar dat is ook maar niks, voor je het weet, denken ze dat ik rechtsextreem ben en moet ik weer de hele politieke geschiedenis van België uitleggen. Zucht, ik kom er niet uit. Iemand suggesties?

Pünktlichkeit

Volgens het cliché zijn de Duitsers pünktlich: altijd netjes op tijd.  

Soms is dat niet zo: met de trein is het haast een uitzondering om geen vertraging te hebben, maar daar heb ik al genoeg over geklaagd (al is onze laatste vertraging van 3,5 uur op een eigenlijk 6 uur durend traject toch de moeite van het vermelden waard).

De Duitse belastingsdiensten proberen echter te compenseren voor het on-Duitse gedrag van hun collega's bij het spoor:

• 20 juni: Liesbet dient haar belastingsformulier in
• 5 juli: de belastingsdienst heeft het formulier verwerkt en alles gecontroleerd (en ik kon veel kosten aangeven dit jaar, dus het was geen standaardgeval)
• 6 juli: het geld staat op mijn rekening.

Amai patat. In België hadden ze zelfs een half jaar nodig voor mijn fomulier waarop alleen maar stond dat ik niets verdiend had. 

(Overigens is het in Duitsland zo dat je intrest krijgt op je geld als de staat je moet terugbetalen en dat niet snel genoeg doet - dat zouden ze in België misschien ook eens mogen invoeren.)

Verhuizen (nog eens)

Ik ben weer eens aan het verhuizen. Dat is wellicht geen spannend nieuws, het is immers al de zesde keer in drie jaar tijd, dus eerder routine intussen.


De verhuis is ook ontspannen, ik trek bij Falk in en heb nog tijd genoeg, dus we doen rustig aan, elke paar dagen een beetje. Daarbij helpt het enorm dat we de auto van thuis mochten lenen, die zowaar nog meer getraind is in verhuizen dan ik. We hebben hem dan ook meteen ingezet om een vriendin te helpen bij de verhuis en weer een paar mensen kunnen imponeren met wat wij allemaal in die auto krijgen.


Wat het interessantste was aan de hele verhuis tot nu toe, was echter de ontdekking van een krant uit de zomer van 2008. Ik ben al een heel tijd geabonneerd op Die Zeit, een Duitse "week-krant", ze komt een keer per week uit en is heel dik. Ik krijg ze dus vaak niet helemaal gelezen voor de volgende komt, maar - wie mij kent, weet dat - lettertjes kunnen niet ongelezen weggegooid worden.

Dat gaat dus zover dat die ongelezen kranten ook mee verhuizen. Dit exemplaar moet ik gekregen hebben toen ik bij mijn zus woonde, is dan mee verhuisd naar mijn ouders in september, dan in november in het Philips-appartement in Hamburg geland en tenslotte ook weer in een kartonnen doos gestoken om mee naar het appartement te gaan waar ik nu vertrek.
Voor ze een vierde keer moet verhuizen, heb ik ze nu maar gelezen. Dat is echt grappig, een krant lezen van 2 jaar oud: op de economie-pagina's is er nog niets van crisis te bespeuren, de voorpagina gaat over de inval van Rusland in Georgie (was ik zelfs al haast weer vergeten), de Olympische Spelen zijn in Peking en de Obama's kans om president te worden is klein. Net een tijdreis. Maar de tijdcapsule ligt nu in de papiercontainer.